Wie ben jij eigenlijk?

“Doe es normaal!”

Op mijn 19e kreeg ik de diagnose ADHD. Mijn reactie hierop is meestal dat toen alle puzzelstukjes op hun plek vielen. Maar ik wil hier eigenlijk op terug komen. Ja, alle puzzelstukjes vielen op hun plek. Alleen niet omdat ik de diagnose kreeg, maar omdat ik voor de eerste keer mezelf met oordeelvrije nieuwsgierigheid in de spiegel aankeek. 

Als tiener keek ik ook wel eens in de spiegel als ik last had van extreme drukte in mijn hoofd. Die drukte 🙈…ik heb ‘m nu niet meer, maar ik kan het gevoel zo terughalen. Alsof ik in mijn hoofd aan het hardlopen was in een achtbaan, met hartkloppingen, zonder heldere gedachten, met verlies van controle en van focus. Dit overkwam mij als tiener best vaak. Ik keek dan in de spiegel en zei hardop tegen mezelf: “doe es normaal!” en “wat heb jij nou weer?”. Dat gevoel moest weg, ik dacht dat ik gek werd. Nooit was ik dan nieuwsgierig naar mezelf. Het moest gewoon ‘normaal’. Toen ik de diagnose kreeg en gelabeld werd leek het alsof de condens van de spiegel verdween en ik voor de eerste keer mezelf in de spiegel zag. Ik keek en was benieuwd naar ‘wie ík nou eigenlijk ben’ (lees met oprechte nieuwsgierige intonatie 😉). Die vraag stel ik mijzelf nog steeds.

Hoogbegaafdheid

De laatste tijd krijg ik steeds vaker de vraag of ik iets van hoogbegaafdheid heb. Weer een label, maar ook één waar ik al een paar jaar over nadenk en het e.e.a. over lees. Het triggert wel iets. Met name sinds ik zie dat mijn eigen kinderen soms buiten ‘het normaal’ vallen.

Ik heb zelf echt geen geheugen voor algemene feitjes. Jaartallen kan ik niet onthouden, gezegden en spreekwoorden haal ik door elkaar of ik verzin ze zelf, namen van schrijvers en grote denkers..ik heb echt geen flauw idee. Ik hoor een feitelijkheid en ik vergeet het. Super irritant. Ik heb dus altijd het idee gehad dat ik daarom niet zo slim ben en dat ik dus niet hoogbegaafd kan zijn. Nu weet ik dat net als bij ADHD er niet 1 vorm van hoogbegaafdheid is. Beiden zijn verzameltermen voor een lijst van kenmerken. Geen ADHD’er is dezelfde, geen hoogbegaafde is hetzelfde. Geen persoon is hetzelfde. 

Een diagnose is geen bevestiging van wie ik ben

Vind ik het dus nu belangrijk om de officiële diagnose hoogbegaafdheid te krijgen? Nee. Een officiële diagnose geeft niet de bevestiging van wie ik ben. Wel ben ik nieuwsgierig en wil ik begrijpen wat ik kan leren over mijn manier van denken. In eerste plaats om zelf te kunnen groeien, in tweede plaats om anderen te kunnen helpen. 

Bijvoorbeeld om mijn klanten anders uit te kunnen dagen, die vaak een combi van ADHD en (hoog)begaafdheid lijken te hebben. En ook voor mijn kinderen. Mijn zoon die zichzelf heeft leren lezen en schrijven; vragen stelt waar ik écht van onder de indruk ben en tegelijk extreme driftbuien kan hebben bij tegenslagen; moeilijk focus kan houden bij onderwerpen die hij saai vindt; niet gewoon op een stoel kan zitten en emotioneel is met enige overdrevenheid. Mijn dochter die met 4 jaar de tekst van ‘poesje mauw’ niet kan onthouden, maar wel kan vertellen over een herinnering van 2 jaar geleden en zo absurd empathisch is dat ik mij daar soms zorgen over maak. 

Ik kijk naar hen en dan vraag ik mij af of een diagnose hen zou helpen. Ik denk nu dat dat niet het geval is. Niet zolang wij oprecht nieuwsgierig blijven naar hen en ze vanuit hun omgeving, zoals op school niet in een keurslijf moeten passen. Gelukkig zitten ze op zo’n school waar de juf meedenkt, dus voel ik geen noodzaak, maar ik voel wel de behoefte om de termen te gebruiken. Kijk maar naar dit artikel. Ik gebruik labels alsof het een uitverkoop is (<– kun je dit zo zeggen?). Ik ben dus niet ‘labelvrij’ en ik weet ook niet of ik dat wil zijn. Ik ben nog aan het uitzoeken wat ik hiervan vind en die zoektocht beschouw ik als een spannend avontuur. 

Oprechte nieuwsgierigheid. Ik heb er vaker over geschreven. Ik ben benieuwd of je met oprechte nieuwsgierigheid naar jezelf en de ander wel een diagnose of label nodig hebt. Wat denk jij?