ADHD: mijn vloek en mijn zegen

Depressie

Toen ik op mijn 19e depressief werd nadat ik voor de zoveelste keer over mijn eigen grenzen was gegaan, was ik ten einde raad. Ik begreep niet hoe mensen gelukkig konden zijn. Ik had een prima leven. Geen trauma’s, geen financiële nood en genoeg sociale steun en liefde. Toch voelde ik mij niet gelukkig. Dit voelde onbegrijpelijk voor mij. Met hulp ontdekte ik dat ik ADHD heb. Het grenzeloze, impulsieve, altijd-door-mensen-heen-pratende, chaotische, onzorgvuldige deel van mij kreeg een plek. Ik wou mezelf niet in een hokje stoppen, maar man, wat was ik blij om een diagnose te krijgen en om me even te mogen verschuilen achter een goed excuus waarom het leven mij niet lukte.

ADHD als excuus

Al snel merkte ik dat ik ADHD bleef gebruiken als een uitstekend excuus waarom dingen niet lukten. Ik vond dat ik een vrijbrief had om bepaalde dingen niet te hoeven kunnen. Maar die vrijbrief gaf me uiteindelijk niet echt vrijheid. Ik beperkte mezelf er juist mee. Waarom zou ik mij niet onafhankelijk en vrij mogen of kunnen voelen, alleen omdat ik ADHD heb? Ik accepteerde mijn ‘situatie’, zonder te testen of mijn aannames over mezelf wel klopten. Ik was eerder niet bereid geweest om te falen in mijn pogingen. Naar mate ik er meer over nadacht besefte ik dat ik mezelf – om succesvol te zijn – moest toestaan om fouten te maken. Dat besef was voor mij het omslagpunt. Ik probeerde nieuwe dingen uit, vroeg actief om hulp en observeerde hoe anderen hun leven aanpakten. Ik werd mij steeds meer bewust van mijn unieke persoonlijkheid. Ik verlegde de focus van wat ik nog niet kan, naar wat ik al wel kan. Door echt te horen wat mensen zeiden als ze me complimenteerden, in plaats van alleen te onthouden wat hun negatieve feedback was. En ook door meer te genieten van de dingen waar ik goed in ben en energie van krijg.

Plezier maken met mijn gezin geeft mij energie. Alhoewel deze foto het tegenovergestelde uitstraalt

ADHD is mijn vloek

Nu beschouw ik ADHD als een zegen en een vloek. Míjn grootste uitdaging van ADHD is een manier van leven vinden waarbij ik mijn sterke behoefte aan prikkels in balans kan brengen met mijn sterke last van prikkels. Als een touw waar aan beide uiteinden continu getrokken wordt, terwijl ik ondertussen aan het koorddansen ben. Soms trekt mijn roep naar het nieuwe en avontuurlijke te hard, dan weer is het juist mijn behoefte aan routine en rust die te hard trekt. Deze zoektocht voelt ingewikkeld, waardoor ik snel uit mijn evenwicht raak. Waar anderen het woord ‘balans’ vertalen naar het vinden van evenwicht tussen werk en privé, vertaal ik het woord ‘balans’ naar het vinden van evenwicht tussen drukte en rust. De buitenwereld omschrijft mij hierdoor soms als wispelturig en onrustig, maar ik weet dat dit het resultaat is van het interne getrek aan beide kanten van het touw.

ADHD is mijn zegen

Maar zoals gezegd ervaar ik ADHD dus ook als een zegen. De grootste successen in mijn leven heb ik behaald dankzij de hulp en steun van anderen. En eigenlijk áltijd nadat ik de woorden kon vinden voor de onrust in mijn hoofd. Anderen met ADHD helpen om de woorden te vinden voor de onrust, is waarom ik met Head First Coaching gestart ben. Als ADHD’er is één van míjn lasten dat ik snel een ‘knoop’ voel in mijn lichaam als ik niet weet wat ik moet doen. Die ‘knoop’ staat voor mij voor innerlijke onrust, onduidelijkheid over wat ik nu eigenlijk wil en onvrede over mijn acties. Door te praten, te ervaren en te doen kan ik jou ook helpen de ‘knoop’ die jij voelt uit elkaar te halen, zodat jij ook rust, duidelijkheid en vrede ervaart..

Wat is jouw mening, reactie?